عاشقانه...

بیتوته کوتاهی است جهان                                 در فاصله گناه و دوزخ
         خورشید                                                             همچون دشنامی بر می آید
         و روز ، شرم ساری                                                         جبران ناپذیری است.

 آه ،                                           پیش از آنکه در اشک غرقه شوم                  چیزی بگوی...

 درختان ، جهل معصیت بار نیاکانند                                       و نسیم ، وسوسه‏ئی است نابکار
           مهتاب پائیزی کفری است                  که جهان را می آلاید.

چیزی بگوی                                 پیش از آنکه در اشک غرقه شوم                  چیزی بگوی...

   هر دریچهِ نغز                               بر چشم انداز ِ عقوبتی می گشاید .
عشق رطوبت چندش انگیز پلشتی است             و آسمان سر پناهی ،

 تا به خاک بنشینی                    بر سرنوشت خویش گریه ساز کنی !!!

آه ،                    پیش از آنکه در اشک غرقه شوم      چیزی بگوی                          
                                                                               هر چه باشد ...

 چشمه ها از تابوت می جوشند                              و سوگواران ژولیده آب روی ِ جهانند.
      عصمت به آینه مفروش                                                     که فاجران نیازمندترانند.

  خامش منشین خدا را                              پیش از آنکه در اشک غرقه شوم
                                                                          از عشق چیزی بگوی

                                                                                                      احمد شاملو 

ناگهان به ذهنم رسید
که امشب
نامه های عاشقانه قدیمی ام را باز کنم
و دوباره بخوانم
نمی دانستم که با آتش بازی می کنم
دقیقه ای نگذشته بود از خواندن
که انگشتهایم سوختند
بعد از دو دقیقه
چراغی که با نور آن نامه را می خواندم ،سوخت
بعد از سه دقیقه
پتوی رختخوابم آتش گرفت و لباس خوابم
و از من چیزی جز تلی از خاکستر نماند.
نمی دانستم که نامه های عاشقانه
ممکن است به بمبهای ساعتی تبدیل شوند
و اگر به آنها دست بزنم منفجر می شوند
نمی دانستم که عبارتهای عاشقانه
ممکن است به گیوتینی تبدیل شوند
نمی دانستم که انسان
با خواندن نامه عاشقانه
می تواند زندگی کند
واگر دوباره آنها را بخواند
ممکن است بمیرد.
عجب حماقتی مر تکب شدم
برداشتن سر پوش آتشفشان!!!
آتشفشانی که
سالها خاموش است
وارد عجیب ماجرا جویی شده ام
هنگامی که غول را از چراغ جادویش بیرون آوردم
مرا یک لقمه گاز زد
چون سیب .
آیا ممکن است زنی با نامه های عاشقانه اش
خود کشی کند
آیا ممکن است که با اراده خویش
خود را زیر چرخ اتوموبیل ها بیندازد
حروف افسونگر
و کلمات جنون آمیز
آیا ممکن است با خونسردی تمام
خود را بکشد
غرق کند در دریایی از مداد آبی
این همان کاریست که
امشب من انجام دادم
و آتش را بر ذهنم گشودم
و شیطان را از خوابش بیدارکردم
ای پنهان آشکار
در زمان و مکان
خواندن نامه ام بعد از گذشت سالها از رفتنت
قتلگاه حقیقی است
و این منم که از تجربه خون آلودم
بیرون می آیم
چنان مرغی سرکنده..

ارسالی گلناز خانوم

و من چه راحت
                    آغوش گشودم برای تو
                          و پرهای پروازم را
در خیالی شیرین
     عاشقانه در برم گرفتی
و من چه آسان تسلیم تو خواهم شد
                در آغوشت آرامیدم ، صدایم بزن
                  بنامی که می‏دانی
                                و می‏شناسی
و من آرام‏تر از همیشه
            در خوابی شیرین خواهم رفت
     یا شیرینی به خواب من خواهد آمد
           در هیاهوی مستی خویش
    به دنبال گمشده‏ای آشنا گشتن
                      و آشنایی گمشده
در همهمه‏ی مردان بی‏باک
                  و زنان دریده
 آوازی و نوایی
                مرا می‏خواند
بگذار گوش جان سپارم به آوای دوست

جمعه است نزدیک عصر ... همه جا تعطیل.
در میانه راه دختر 14-15 ساله‏ای خویش را چون زنان خیابانی شکل داده -به خیالش آراسته است- و چونان عشوه‏ساز کرده که آدمی را چاره‏ای جز توقف نمی‏ماند...
ترمزی زده -خیابان خلوت است- بفرمایید ، مسیرتان؟ اول از سوار شدن امتناع می‏کرد ، اصرار کردم ؛ ناز کرد. ناز کشیدم ، لوس کرد.-کمی نرم شده بود- ادامه دادم مشخصه با دوستات! قرار داری دیر هم شده ، بیا تا اون حوالی برسونمت... سوار شد -میخواست عقب بشینه که در جلو رو براش باز کرده بودم- با کمی مکث نشست ...
برای رسیدن به مقصدی نا معلوم هیچ شتاب و سرعتی لازم نیست! یه سی‏دی! از چی خوشت میاد؟ ... اسمت چیه؟ ... با کی قرار داری؟
با پررویی گفت با تو! نه شوخی کردم با مژگان ، می‏خوایم بریم یه تاپ بخرم ، آخه اینا از مد افتادن ... چی جالب من یه فروشگاه دارم که بورس همین چیزاست! -ذهن هوسباز چه‏ها می‏کنه ، منو لباس زنونه!!!- خب دیگه وقت طلاست ، باید سریعتر رسید ...
نزدیکای دفتر که رسیدم ، تقریباً همه چیز مهیا بود جز چند تا تاپ ... اونم که کاری نداشت. سلام حاج یونس عزیز ، کارم گیر کرده یه سه-چار مدل تاپ جدید بفرست دفتر ...
یه لیوان شربت ، کمی تنقلات ... خب اینو بپوش ببینم بهت میاد!؟ اِ خجالت می‏کشم! آهان ، خب من روم اونوره -امان از آینه- هوا چه گرم است ...
حال من و کشمکش دو جسم نیمه عریان ، خواهش یک هوس پست و لحظه‏ای و دخترک بی‏پرده ... لبان و بوسه‏های مدام ، لذت تماس ، نوش و شهد و حرارت و شور ... عشقی زمینی یا هوسی آلوده؟
زمان چه زود می‏گذرد!
حال خسته به کناری خزیده ، چون جسمی بی‏جان ... فرمان از سر باز کردن می‏رانم: پاشو خودتو جمع کن ، الان مژگان نگرانت می‏شه منم باید برم ... خودتو جمع کن ...
تمام شد آن همه شور و حرارت و شعف ، چه زود!
او نیز خود می‏دانست. چه آرام ‏گریست ، اما صدایی شنیده نشد ...

یک توهم هراس‏انگیز ، یه حقیقت محض یا واقعیتی مجاز؟ خوابم یا بیدار؟ ای کاش مرا هیچ نباشد...

این بار می‏خواهم از گذشته بگویم ؛ اعترافی که شاید گفتنی نبوده و نباید بیان می‏شد اما روزگار اینگونه ساز می‏زند!!! هیاهویی که پایان ندارد و آنرا عشق می‏نامیم...

پیش دانشگاهی که بودم خودم را عاشق دختری یافتم که جز با او درس نمی‏فهمیدم ... با هم بزرگ شده‏بودیم ، هم‏سن و سال بودیم ... همه هم می‏دانستند کم و بیش ... انتخاب دانشگاهش را خودم کردم مثل خودم ... هر دو آزاد ، الکترونیک ... من بجنورد او سبزوار ... از هم جدا شدیم ، کمتر هم را می‏دیدم تا اینکه شنیدم قرار است عروس شود و شد.

در دانشگاه سر به زیر بودم نمی‏دانم از نجانب یا ترس شنیدن نه ... با هیچ دختری ارتباط نداشتم تا یکسال و نیم مانده به پایان دوره‏ی مهندسی ... نامش مریم و چون گل مریم ناز و باصفا ، خوشبو و مهربان ... مرا برادر خویش می‏دانست و من او را خواهر نداشته‏ام ... دوستیم از هیچ کس پنهان نبود چون چیزی برای مخفی‏کردن وجود نداشت ... یک رابطه سالم و صمیمی ...
در همین میان با دو دختر فامیل -یکی از خانواده پدری و دیگری از خانواده مادری- ارتباط صمیمانه‏ای پیدا کردم -شاید دیگر از جنس مخالف ابایی نداشتم و نمی‏ترسیدم- ... خانواده پدری سریع مانعی شدند بر ارتباط من ... از هم جدا شدیم و ماه دیگر کارت دعوت عروسیش را برایم آوردند ...
اما رابطه‏ی من و مریم و فاطمه چندان حرارت یافته بود که احساس می‏کردم معنای زندگی آنهایند ... سخت وابسته‏ بودم اما نمی‏خواستم عاشق شوم ... با دختر گرگانی آشنا شدم ، هم زیبا بود و هم جذاب ، هم مدرن و مد روز. دانشجوی شهر ما بود ، رشته هنر ...
کارم ، زندگیم شده بود دیدن این سه ... سه روز بجنورد با گل مریم . سه روز مشهد با فاطمه و سیما ...
پر سیما هم زود باز شد ، چون خیلی کلاس می‏ذاشت و من حس منت‏کسی و حوصله ناز خریدن نداشتم ... باز همان دو یار قدیمی
داشتم دیوانه می‏شدم ؛ نه عاشق بودم و نه در هوس و شرارت ... همیشه با آنها بودم چون دوستانی از یک جنس و یک تیره ... هم‏خانه‏ای هایم دستم می‏انداختند و مسخره‏ام می‏کردند ولی اهمیتی نمی‏دادم ...
تا اینکه فاطمه ؛ دوست صمیمی مریم را دید ، قهر کرد و رفت ... ساعتی بعد با او تماس گرفتم و گفتم چه شده؟ گفت: فکر نمی‏کردم مریمی باشد ، فکر می‏کردم او یک خیال است ، یک داستان ، یک بازی ... گریه‏اش بند نمی‏آمد ....
اما چند روز بعد بی‏خیال همه شنیده‏ها شده به سراغم آمد ، زیرکانه و رندانه ؛ هر روز به من نزدیک‏تر شد ، آهسته آهسته ؛ نزدیکِ نزدیک ... آنقدر که حضور مریم را کمرنگ و کمرنگ‏تر سازد ... تا آنجا که برایش نوشتم:
من عاشقم
              عاشق تو
و او خنده‏ای کرد و خودش را به نفهمیدن زد ... آنچه از بچگی می‏خواست به دست آورده بود اما بهایی سنگین پرداخت ... خودش را ، شرم و حیای دخترانه‏اش را ...
داستان مریم را اینگونه پایان داد ، تمام کرد ...
یکسال و اندی دیگر گذشت ... تا آنکه مادر فاطمه گفت نه ... هر چه اصرار کردم و خواهش و التماس فایده نداشت ... هر چه او نیز تلاش کرد جواب همه نه بود ... همه چیز سیاه شد ، تیره و تار ... درها بسته شدند ، شیرینی و لذت عشق خاطره‏ای تلخ شد...
و من تنهای تنها ... سال‏هاست است که تنهایم ... و از عشق بیزار چون فقط تلخی آنرا بیاد دارم و شیرینی حضورش زهری است در جانم و آتشی است در کامم.

شاید همه‏ی اینها توهم خواب 17ساعته امروزم باشد ، شاید ... نمی‏دانم

شاه سوار اسب خویش شد ، آخرین نگاهش را به اتاقی انداخت. مگر در آن اتاق چه بود که باید آخرین نگاه به آن دوخته شود ، با آن گره خورد و یگانه شود...
دختر زیبایی در اتاق دست نیاز به سوی خالق زیبایی‏ها گشوده ، از او فرجامی نیک طلب می‏کند ، در دلش غوغایی است ، آشوبی ؛ اما جرات بیانش ندارد ، می‏ترسد دل سربازان پر از هراس گردد و نیرو در بازوانشان سست گردد...
شب قبل شوی خویش را آغوش کشید ، دستش او را گرفته بر سینه‏اش نهاده تا شدت اضطرابش درک شود ، صدای نامنظم قلبی پاک در سینه. درک کلام آن زیبا رو کار آسانی بود اما گویی پرده‏ای بر چشمان شاه مانع دیدن نور می‏شود ، وتلاش بانو بی‏نتیجه...
شب را تا صبح نیارمیده و دست از لابه بر نداشته است.
مگر این نبرد چه تفاوتی با دیگر روزها داشته ، او خود بوده است که لباس بر تن امیر کرده و با بوسه‏ای بدرقه‏اش می‏ساخته ؛ چه شد که اینار اتاق خویش ترک نکرده و نقطی پر از آتشِ مهر برای سلهشوران بیان نکرده‏است.
همیشه شاه به دفاع از مرزهای کشورش مردم را به بیداد فرا می‏خواند اما اینبار بر داد فرا می‏خواند ، تا امیری را به کرنش وادارد...
آخرین نگاه... عروس زیبا از جا بر‏خواسته پنجره را گشوده ، به شاه خویش نگاهی می‏کند ، نگاهی که تا اعماق دل سنگ هم نفوذ کرد ، نگاهی که آتش عشق را زنده ساخت ، عشق به خود ، عشق به الهه‏ی زیبایش ، کشورش و مردمانش.
از خود پرسید به راستی چرا آتش خشم و نقاق برافروزم ، به چه بهایی جان مردمان خویش بستانم و به چه بهانه‏ای...
از اسب پیاده شد ، دستور داد: آهنگ عشق بنوازید ، آهنگ رقص و پایکوبی...

امروز عزیزی چشم انتظار دعای خیر شماست ، می‏دانید انتظار چه سخت است و من منتظرتر از همیشه به رقص ساعت می‏نگرم.
-- به لطف دعای دوستان عزیزم به هوش آمده است ، ممنونم -- پست بعدی انتظار خواهد بود

افتخار همکاری با وبلاگ گروهی جنجال‏آفرین را پیدا کردم ، خوشحال می‏شم دوستان در آنجا هم همراه ما بوده و با راهنمایی‏ها و نقدهایشان ما را تنها نگذارند. با تشکر و احترام
                                             به امید ایرانی آباد ، شاد و پر افتخار

شعری از الهی نامه فریدالدین عطار نیشابوری 

مگـر یکـروز مجنـون فرصتی یافت          بر لیلــی نشـستـن رخصتـــــی یافـت
ز مجنـون کــرد لیلـی خواستـاری          که ای عاشـق بیــاور تــا چـــــه داری
زبـان بگشاد مجنـون گفت ای مــاه           نـه آبــم مـانــد در عشــق تـو نـه چـاه
نـدارم در جگــر آبـی کـه باشـــــد         نـه در دیــده شبـی خوابـی کـه باشـد
چـو عشقت کــرد نقـد عـقـل غـارت            کنــون جــا نیســت وز تـو یک اشـــارت
اگر جان خواهی اینـک می‏دهـم من            یقین می‏دان کـه بی‏شک می‏دهم من
زبــان بگشـــــــــــــــاد لیلـی دلاور            کـز اینـت کـی خـرم ، چیــزی بیــــــاور
یکــی سـوزن بلیلـی داد مجنـــــون            کـــه از دو کــون ایـن دارم من اکنـــون
مرا در جملـه اقلیـم هستـــــــــی          همیــن نقـدسـت و دیگــر تنگـدستــی
مـن ایــن نـیـز از بـرای آن نهــــادم           کـه در صحــــــــرا بسـی می‏اوفتـــادم
بـسی در جستـجوی چون تو دلدار           شکستــی همچـو گـل در پـای من خار
بـدیـن ســوزن مـن افتـاده بر جـای          بـرون مـی‏کردمـی آن خار از پــــــــــای

چنین گفت آنزمان لیلی به مجـنون           کـه ایـن مـی‏جستـم از تـو تا بـه اکنـون
اگـر در عشـق صـادق بودتـی تـــو           بـدیـن ســـوزن چــه لایــق بودتـی تــو
اگـر در جستـن چـون مـن نگـــاری           شــود در پـایــت ای شـوریــده خــاری
بسوزن آن بـرون کردن روا نیـسـت          و گــر بیــرون کنــی باری وفــا نیـست
یکی خاری که چندانـش کـمـالست         کــه دایــم چــــاوش راه وصــالـســت
بـسـوزن بـرون کــردن دریغـسـت        تـرا جـز خـون دل خــوردن دریـغـسـت
چـو در پـای تـو خـار از بهـر مـا شــد          گلـــی مـی‏دان کــه با تـو در قـبا شــد
کمـی تــو از درخـت گـل دریـن کـار         که سالـی بــر امیــد گــل کشـد خــار
ز لیلـی خـار در پـایـت شـکـســتـه            بـه از صـد گــل ز غیـری دستـه بستـه

عازم سفری هستم ، پر از اضطراب
شاید در رفتن رازی نهفته است که چنین می‏خواندم

چندی است افتخار همکاری با وبلاگ گروهی آدمک‏ها را دارم ، نگاه شما را می‏جوییم و نقدی سازنده بر خویش

پسرک دست دختر را گرفت ، بلندش کرد و تا کنار تخت همراهیش کرد ، او را بر تخت خوابانید و پتوی زیبایش را بر روی دختر انداخت. چراغ را خاموش کرد و از اتاق بیرون رفت ، بسمت اتاق محقر زیر شیروانی.
پسر خدمتگذار بانویی زیباست و افسانه‏ای در قصری مجلل. و بانو ؛ خانمی است 6 سال بزرگتر از پسرک ، مهربان و صمیمی. بارها به پسر گفته بود که چرا در یکی از اتاق‏های زیبای قصر نمی‏اید و همیشه در اتاق زیر شیروانی است مگر به هنگام نیاز او در قصر. جوابی نگرفته بود.
پسر بر روی تخت کهنه‏ای دراز کشید ، چشمانش را بست ؛ اما حمله‏ی تصاویری مبهم امانش را بریده ، دستانش را بر سرش نهاده و دیوانه‏وار به گرد اتاقک می‏چرخد. تاب ایستادن نداشت ، به هر طرف که نگاه می‏کرد ، چیزی نبود. چطور تا به حال اینجا را اینقدر خالی ندیده بود؟! هیاهوی خیابان بر تنش و اضطرابش می‏افزود ، به سمت پنجره رفت تا آنرا ببندد ؛ اتاق را که پنجره‏ای نبود! اصلاٌ اینجا شهر نیست که صدای ناهنجاری آرامش را بر هم زند ، حتی اگر در بیرون قصر اتفاقی افتد ، صدا در لابه‏لای برگ درخت گم خواهد شد. پس این چیست که اینگونه آرامش او را به تمسخر و بازی گرفته است؟!.
صدای عشقی پنهان است که آرام آرام آوازخوان شروع کرده است به بازی در قلب پسرکی ساده.

ماجرا را اینگونه نوشته بودند: بانو را بیماری سخت از پای درانداخت ، بر او هر مرهمی را آزموده و هر طبیبی را نسخه‏ای پیچیده ، اما دست طبیب را شفا نبودی و دوا را بهبودی حاصل نکردی.
چون خدمتکار جوان آن را شنید ، قلب کوچکش را در خانه‏ی طبیب دل به امانت نهاد و لب را جز در سجده‏ی تضرع کلامی نبودی و دست نیاز بر درگاهش دراز بودی.

بر تخت خویش دراز کشید ، چشمانش را بست ، دیگر نه سری بود و نه صدایی. آرام به خواب رفت. صبح صدای بانو در قصر هیاهویی به‏پا کرد ، تمامی خدمتکاران به حضورش شتافتند ، جز یکی. او همچنان در خواب بود ؛ هرگز کسی نفهمید چرا او بیدار نمی‏شود!