وقتی تصمیم به نوشتن گرفتم، اولین شرطم با خودم این بود که کپی پیست کردن ممنوع. اما حدود دو ماه می‏شود که توان نوشتن ندارم و فقط برای خالی نبودن این صفحه‏ی تکراری چند مطلب خواندی و کپی شده گذاشتم....
نمی‏دونستم وقتی آدم کلی حرف‏های نگفته داره ساکت می‏شه... ساکتِ ساکت، خاموش و بی‏صدا.
همیشه به اینجا که می‏رسیدم فریاد ای‏کاش ای‏کاشم هوا می‏شد و کلی از قصه‏هامو تو یه خط خلاصه می‏کردم، کلی غصه‏هامو فریاد می‏زدم. اما حالا چِکنم؟! فکر کنم مجبورم بازم صبر کنم، شاید روزی بیاد، شاید بشه نوشت...
نوشتن بعضی چیزا سخته!!!!

نوشته‏های کپی‏پیستی رو آرشیو کردم که جلوی چشام نباشه