روزی بزرگ شهر برای استخدام کارگر به سرگذر می رود و می‏گوید: همه‏ی کارگران به مزرعه من بیایند! همه‏ی کارگران بیایند، این پیام را به گوش غایبین نیز برسانید. کارگرانی دیگر نیز به سمت مزرعه‏ی او حرکت کردند.
هنگام غروب بود، عده‏ای تازه از راه رسیده بودند که صدای آن بزرگ همه را به سمت وی کشانید! بیایید مزدتان را دهم. همه به سوی وی شتافتند و او همه را درهمی یکسان بخشید!
چند تا از کارگرها گفتند: ای سخی، ما از صبح به خدمت تو آمدیم و بعضی تازه رسیده‏اند... عدالتت کجاست؟! مزد همه‏ی ما مگر یکسان است؟ وی گفت: ما با کرم‏مان مزد می‏دهیم نه با عدالت‏مان! مگر شما چند برابر آنچه هر روز می‏ستانده‏اید، مگرفته‏اید! جمع خاموش گشت و شادمان...

این مثل در نهان خویش از خدا گفته است و بندگانش... کسی گفت: دیدی ما هر آنگونه که باشیم او بر ما رحیم است و مهربان! و منش پاسخ دادم که شرط گرفتن مزد، رفتن و رسیدن بود!