زمانی است که زمانه بر وفق مراد نیست، ساز رفتن می‏زند و کوس ارجعی-ارجعی، کاروان آهنگ بر بندید محمل‏ها می‏نوازد باید توشه بر بست و رفت.
گرد گردون می‏چرخد، ثابت قدم و استوار تا لحظه‏ها راشکل دهد؛ گاه به سود ما گاه علیه ما. همین است سال‏ها و قرن‏هاست او بی‏هیچ دشمنی جسم‏مان را ستاده است و فردا نیز هم... زمانِ عزیمت عزیزی رسیده بود و مرا هیچ کلامی برای تسلای دل سوخته‏ی مصطفی، جز همین که زندگی را پایانی نیست، از خاک برآمدن و به خاک شدن مگر پایان است؟! نه، مرگ آغازی است در پایان یک سفر آشنا و مبهم. و در انتها گشوده شدن پنجره‏ای به آن‏سوی دانسته‏ها در برابر ما بی‏خبرانِ حیران.
این راه را نهایت صورت کجا توان بست - کز صد هزار منزل بیش است در بدایت
شاید به نظر آنکه نامش به نکویی نبرند استحقاق بیشتری دارد برای مرده نامیدن و آنکس که هزاران سال پیش چشم بسته اما هنوز نامش بر زبان‏هاست زنده نامیدنش زیباتر است. روحش شاد و نامش جاودان باد.

آری یکسال به سرعت برق گذشت و فقط هزار خاطره از آن باقی است. تلخ یا شیرین چه فرق می‏کند مهم زیبایی بود که همه دلنشین بودند...
روزی که این کلبه بنا شد روزی را می‏دیدم که چون تمامی کارهایم ناتمام رها شود اما...
می‏گویند سال که تمام شد بنشینید و جمع و تفریق کنید تا محصول عمل خویش ببینید، نتیجه را شما بگویید و من خاطره‏ی اول نوشتن

مهمان یکی از دوستان شدم، اما او به کوه شده بود... مهمانانی از تهران داشت ،همکلام شدیم و ماجرایش همان فراموشی روزمره -پست اول این خانه- است... صبح فردا ایمیلی برایم ارسال شده بود که محتوایش برگزیده شدن آن متن و قرار گرفتن در فهرست برگزیدگان پارسی بلاگ... این خود شد محرکی برای این کودک ماجراجو... تا در پایان هفته‏ی اول وبلاگ خود را در صفحه‏ی اول پارسی‏بلاگ دیدم، خیلی ذوق زدم، باور نمی‏کنید. به شدت به پارسی‏بلاگ علاقه‏مند شدم. اما به سرعت در برابر انتخاب‏ها و انتصاب‏های مدیران محتوایی موضع‏های تهاجمی گرفتم ،تا اینکه با علی -مدیر آدمکها- آشنا شدم و ....

از تمامی دوستان به علت غیبت‏هایم شرمنده‏ام، کاری جدید شروع کرده‏ام و دسترسی به نت ندارم

اینجا چه تاریک است
نمی‏خواهم ،نمی‏دانم...
ترک گفتم خاموشی و ظلمت را
چون صدایی مهربان مرا به خود خواند
و سینه‏ای با مهر بر دهانم نهاد
و دست عاشقانه‏ای بر تنم کشید
...
29بهار گذشت و اکنون می‏خوانم:
به سراغ من اگر می‏آیید
نرم و آهسته نیایید
که ترَکی ، نه
بشکند شیشه‏ی نازک تنهایی من
لبخندش نشان نو شدن شد و معنایی بر گذر سالیان بر من
هر سال که می‏گذشت معنای تولدی بود مرا ،و اکنون درک می‏کنم آن‏را
سال‏ها می‏آیند و می‏روند با خاطرات خوش و ناخوش ،اما سال گذشته یکی از بهترین آنها بود برایم...
آن هم گذشت پس من نیز لبخندی خواهم زد و می‏گذرم
اینجا چه تاریک است

جوانی به سر آمد و امروز آغاز دورانی است تازه. با پندی و نقدی مهمان حضورم باشید!
حضور چه آسان بود در آغاز ،ای کاش...
تبصره: استاد گفت هر هفت سال دوره‏ای است در زندگانی و تحولی،پس بکوش که آغازگری باشی نیک

یک روز برفی سفید از راه رسید

دیروز - از خواب بیدار شده و آماده‏ی رفتن به دفتر شدم. هوا کمی سرد بود، خود را پوشاندم تا سرمای بیرون بدن نازکم نیازارد و هفته‏ای بر بالین نیندازدَم. دانه‏های برف در گذر عابران سربه‏هوا آب می‏شدند و کسی فریادشان نمی‏شنید! و من سربه‏زیر -از شدت سرما به خود پیچیده- مراقب کفش‏های تازه‏ام که خراب نشود...
دانه‏های ریز برف آب می‏شوند بر زمین گرم
در آغوش خاک جان می‏سپارند بی‏هراس
به نوبت تقدیم کنم جان
ترسم فقط نزیسته باشم پاک
شب- وقت حرکت به سمت خانه شد و ما غافلان از بیرون، بهت زده اطراف خویش نظاره می‏کردیم. همه‏جا سفید بود و سفید... وای خدای من، 8ساعت و این همه تغییر. محیط رنگ نداشت، تعلقی وجود نداشت.
ما آوارگان بی‏اوتو مانده منتظر معجزه
آری اعجاز خدا باز به دادمان رسید.
دوستی از راه برسید، بر دامانش آویزان گشته و چون پروانه بر گردش چرخان گشتیم، سرش گیج گشت و تا خانه برسانیدمان... شانس و اقبال یارمان بود والا....

وبلاگ آدمکها با بازخوانی بر حجاب آپ شد

یلدا یعنی یادمان باشد که زندگی آنقدر کوتاه است که دقیقه‏ای بیشتر بودنش را باید جشن گرفت
پیشاپیش یلدا بر شما مبارک‏باد

چند روزی سفر هستم

سلام به همه‏ی بازدیدکنندگانِ محترم
در این پست از همه‏ی شما تقاضا می‏شود که نظر خود را درباره‏ی مطالب این وبگاه بیان دارید.
لطفاً تمام بازدیدکنندگان نظر خود را بی‏هیچ مانعی بیان دارند تا این دوست را گامی در جهت رشد و ترقی راهنما باشید.
همچنین در صورت امکان و قابل دانستن پست‏هایی که نظر شما را جذب و جلب کرده اعلام فرمایید.
با تشکر و احترام فراوان

لطفاً بازدیدکننده‏ی 11111 خود را معرفی کند
این وبگاه با صد و یازدهمین کامنت نظرسنجی آپ می‏شود

وبلاگ‏های منتخب از دیدگاه کم فروغ من
نامه‏ها و نکته‏ها (آنکس که دیدن را از او فرا گرفتم و مفهوم زندگی را)
نوشتارها (استادی که نمی‏گوید همه چیز را)
سجایا (زیبایی عکس‏هایش مرا سخت مجذوب ساخته)
حدیث آرزومندی (قلمی توانمند و دوستی همیشه همراه)
شب مهتابی (با نوشته‏هایش احساس یگانگی می‏کنم)
سه‏شنبه نویسی (فراتر از وصف)
بدون سانسور (بی هیچ پروایی می‏نگارد حرف‏های اندیشه‏اش را)

همچنین دنیای امروز ما از طریق دامنه‏ی http://bazkhan.ir نیز قابل دسترسی است.

وبلاگی جهت دانلود
فایل‏های صوتی ، تصویری ، عکس ، مقاله و نرم‏افزارهای روز همراه با کرک. 

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی است

سلام بر هر آنکس که بر کلبه‏ی محقرم مهمان گشت و نگشت
هر آمدی را رفتی است ، حکم بر این است.اما من نمی‏خواهم ترکتان کنم ، دیگر مجالی برای ماندن نیست...
آنگاه که قلب آدمی می‏شکند ، آرزوهایش پوچ می‏شود ، گفته‏هایش خام و شنیده‏هایش رنج ، دیگر تاب ماندن نمی‏ماند و حتی قلم شکسته را یارای همراهی نیست... گفتنی‏هایم را گفتم ، به پایان رسیده‏ام ، نقطه‏ای که گر کلامی گویم به بیراهه‏ها کشاندم و خویش را تباه سازم. چندی می‏آرامم تا دوباره زاده گردم ، برای همیشه نمی‏روم مگر آنکه به اجبار...
نه می‏شود از نادانسته‏ها سخن گفت و نه از دانستنی‏ها ، نمی‏خواهم قلب دوستان را برنجانم و شمشیر خشم بر نادوستان برکشم... برای گفتن نادانی خویش آمده بودم و شنیدن سخنی که مرا لحظه‏ای آرام سازد ، اینجا پناهگاهم بود ، سرپناهی ، آن نقطه‏ی مبهم که می‏نگاشتم بی‏آنکه حقیقتی باشم یا واقعیتی شکل گرفته... هیبتی گنگ عاری از هر جنس و رنگ و نقاب بودم در همهمه‏ی شهر...
این رفتن نه میل خود است بلکه اجباری است تحمیل شده از جبر روزگار ، و من نحیف‏تر از آن که توان ایستایی در برابرش داشته باشم پس تسلیم گشته و خرد شدنم را نظاره‏گر شدم...

ماهی می‏آسایم ، از آنان که آمدند و نیامدم عذرخواهم ، آنان به بزرگی خویش جسارتم را ببخشند
تا اول مهر ، نقدی بر نوشته‏هایم بنگارید ، اگر آنچه می‏جستم شما بیان داشتید باز می‏گردم

از آمــدنـم نبــود گــردون را ســـود     وز رفتن من جاه و جلالش نفزود
وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود    کین آمدن و رفتن از بهـر چـه بود

سلام به همه‏ی دوستام. امشب می‏خوام راحت بگم ، کمی از عقده‏های مونده تو گلومو بریزم بیرون. خیلی خوشیم که بعضی‏ها میشن ضد حال. خیلی حرف دارم برای ازدواج موقت ، مسئله بنزین و چند تا موضوع دیگه که همه رو بی‏خیال شدم. یکی از بهترین‏هام داره می‏ره سفر ، یکی دیگشون هم رفته. من می‏مونم حوض خالیم. اما بازم صبر می‏کنم ، یه دوست اینترنتی بنام محمود دارم که خیلی چیزا بهم یاد داده ، ازش خیلی ممنونم. یکی دیگه از بچه‏ها هم نگاه منو به مسئله عشق و خواستن داره رنگی می‏کنه ، درک تازه‏ای دارم پیدا می‏کنم. یه تجربه‏ی دیگه از مفاهیم اساسی زندگی.
از دوستانی که اومدن و سر زدن ممنونم ، اونایی که کامنت گذاشتن منو شرمنده‏ی خودشون کردن. یه چند وقتیه بی‏وفا شدم ، کمتر اومدم و مطالب رو خوندم و کامنت گذاشتم ، منو ببخشید کمی درگیر افتتاح دفتر کارم ، همه چی بهم ریخته است (خدا کنه زود مرتب بشه ، یکماهه هنوز کارام تموم نشده ، خسته‏ام کردن).
شبا خوابم نمی‏بره ، ذهنم درگیر یه چیزی شده که نمی‏فهمم ، نمی‏دونم که چی هست ، شاید اگه می‏دونستم راهی براش پیدا می‏کردم ، امشب توی کامنت‏های از اول کار وبلاگ (31فروردین) دنبال جواب سوال نانوشته گشتم ، اما توی 500 کامنت ، نه تنها پاسخی پیدا نشد که حالم بیشتر گرفته شد ، آپ کردم شاید شما با انرژی مثبت خودتون کمی بهم نیرو بدین.

یک تقاضا: همه‏ی دوستان که میان ، حتی اگه شده یک کلمه‏ی یادگاری کامنت بذارن ، ممنون می‏شم.
یک خواهش : سمت راست یک سیستم امتیاز دهی به وبلاگ نصب شده ، یک کلیک چشم انتظاری می‏کنه ، ناامیدش نکنین.

خیلی الکی آپ کردم ، خودم می‏دونم ، اما دلم تنگ شده بود.

         ای منتظــر 

                       غمگین مباش

         خوش روزگاری می‏رسد

                                          قدری تحمل بیشتر

این کشتی طوفان زده روزی به ساحل می‏رسد

این روزا خیلی ابری‏ام ، بی حال و حوصله ، بی رمق و خسته‏ام. دلم خیلی گرفته ، می‏خوام یکجا پیدا کنم که بتونم فریاد بزنم ، هوار بکشم ، یه‏جا هم پیدا کنم بتونم یه دل سیر گریه کنم. ولی حیف که نمی‏شه ، خوب آخه زشته -مردک 28 ساله الان باید دوتا بچه داشته باشه ، هنوز مجرده ، بماند- حیا کن بچه! مثل نی‏نی کوچولوها می‏مومنه ، نازک نارنجی‏ام که شده.
ای کاش از بچه‏گی‏هام یادم بود ، ای کاش یه فیلم رمانتیک و غمگین می‏دیدم که بشه کمی خودمو سبک کنم. و بازم ای کاش...
ولی اینها همش بازی دله ، آخه طفلکی خیلی تنهاس ، آخه هیچکی دوسش نداره. بازی دیگه ، گاهی برنده می‏شی ، گاهی‏ می‏بازی. الان بازنده منم. هم تنهام و غمگین...
فکر بد نکنین با دوست دخترم قهر نکردم ، اصلاٌ تاپیک امشب به این چیزا ربط نداره ، امشب می‏خوام بگم ، نه نمی‏گم ، شاید بعداً گفتم. بازم که جاده خاکی می‏ری دامادم نشدم. مسئله‏ی گریه و اینا بهانه‏ای بود برای اینکه بِکشمِتون اینجا تا برام کامنت‏های دلسوزانه بزارین ، بگین آخیش طلفکی آسمان(هوا) بار امانت نتوانست کشید غرقه‏ی کار به نام آسمان(من) زدند. یا بگین این همه بار مشکلات رو چطوری تنها می‏کشه ، چی دلی داره ، چه توانی داره ، بدرد کارگری می‏خوره ، با اینکه ریزه میزه است بد باربری نمی‏کنه!!! برام عشقولانه در کنین که بهتون یه خبر بدم مات شین ، شایدم دوتا. شایدم بیشتر ... کیش و مات (تموم شد).