همیشه فکر می کردم بودن مقدس است. یعنی آن ذره‏ای که قرار بود من شوم، باید ریاضت‏ها ‏کشد، رنج‏ها بیند، آب‏دیده و گداخته گردد...
بعدها گفتم چگونه بودن، چگونه زیستن، چگونه رفتن؛ بهتر است...
و بعدها و بعدها چندین و چند چرایی و چگونهْ دیگر بودن...
امشب چه سخت بود فهمِ درک فاجعه بودن.

از خانه‏ی دل تا منزل‏گه خواب ساعتی در راه، پیاده رفتم تا رسیدم. ولی افسوس و صد افسوس که هیچ نیافتم و هیچ نفهمیدم.