ادبی - دنیای امروز ما

سفارش تبلیغ

ادبی - دنیای امروز ما

1 2 >

	شوکران
	زمان در سکون سخت در سکوت نیست کسی در پس دیوار جنون؟ بشکند قفل زندان قرون؟ سر کشد شوکران جام وجود؟! با لبی خندان، رقص‏کنان هست بُود، نیست شود نیست بُود، هست شود
	آسمان ::: دوشنبه 21/5/87::: ساعت 11:4 صبح نگاری بر دل: نگاشته

	قندیل‏های چندش‏آور شعور
	قندیلهای چندش آور شعور در ظلمتی بس عظیم تر از کوه نور آویخته از ترنم اعتماد بر گستره سرخ آتش نور هوا گرگ و میش، سیاه سیاه تا مانده اندکی سپید اشکهای ترشیده بخت شمع، زندگی را حسرت به دل می گریند، آهسته... آهسته... قلبهای خیانت دیده به خلوت کوچه های بی کسی، عشق را دستفروشی می کنند و این دستفروشان در کسادی بازار بیاد ایام خوشی که نداشتند، بیهوده خوشند دانایی در قمار سینه دانایان جان می بازد... باختنی تا مرز ساختن... ساختن پیله ای بنام تنهایی... هوشیاری... و اندیشه ها کز کرده در کنج بستر گندیده سکون بر سوگ امتداد لحظه ها دیوانه وار می خندند هوا گرگ و میش، سیاه سیاه تا مانده اندکی سپید رعیت سرگرم پرستش تجربه موعظه کاهن دیر چنین است: چوپانان همه دروغگویند ای گرگها، گوسفندان را به جرم دروغ چوپانان بدرید فریادهای تهمت خورده چوپانان گرگهای میراث خورده دروغ آروغهای ترشیده دوغ وحشتهای سیال بی امان و بی فروغ همکلام با بیداد بی دریغ موعظه کاهن دست در دستان هم خدا را به جرم بت پرستی بت پرستان محکوم به یگانگی کردند و دلهره های لخت و عریان دخترکان پدر دریده را محرم چشمان نامحرم خدایان سنگی پول و سرمایه!!! رقص، رقص انتحار است در پیشگاه اقتدا و جبر، تحمیل اقتدا است بر بام فرو ریخته اقتضاء آه که چه بی دغدغه دست نیاز مادران کودک گرسنه را با شعار « فقط نقد » بدست تندباد وحشی فقر می سپاریم و شب هنگام دستان پرمان را رو به درگاه خدا برده و شکر گویان فردایی پرتر را طمع می ورزیم افسوس که سهم رخسار بی نوایان، از این همه طلا فقط رنگ آن است شاید شبی به تبی سکه های سیاه مش اصغر به برکت دعای خیر کاهن پیر، طلا گردد شاید روزی آسمان به زمین فرود آید شاید این نغزهای بی مغزی که کنون می خوانید دگر بر شعور و عقل نشورند و شاید قانونمندان قانون شکن خود روزی گرفتار قانون، قانون شکنی شوند به امید این بایدها و شایدها که روزی به تنومندی باور برسند تا رسم خیال از دامن مادر عشق بروید.
	آسمان ::: جمعه 3/3/87::: ساعت 12:49 عصر نگاری بر دل: نگاشته

	لحظه‏ای در برم گیر - همین بس
	اگر غم را مجالی بود بر زیستنی چنین سخت مرا لبخندی بس اگر لحظه‏ها را بر دست می‏فشردم قطره آبی سرد مرا بس اگر شرم بر حضورم سایه‏ای داشت خورشید را نه نور شمعی خاموش بس اگر بر دردهایم تریاک باید مرا تک سلامی بس اگر پرسید گذر کردم از این شهر گویم راهِ بی‏پایان را گاه یک قدم می‏شود بس اگر گویند کدام قول را خوانده‏ای گویم لختی نگاه هست بس بر قول من نباشید خاموش و منتظر آگه نیستم از سرّ کلام همین یک جمله مرا بس
	آسمان ::: چهارشنبه 11/2/87::: ساعت 5:22 عصر نگاری بر دل: نگاشته

	ای کاش
	ای کاش فردا را فراموش می‏کردیم و امروز زندگی را تجربه می‏کردیم ای کاش می‏شد... عشق را نفس کشید با گل‏ها رقصید کودکی را فهمید دستی را بویید لبی را خواند ای کاش بودم آن لب خندان بی آرایش دستی آزاد کودکی مست یا آن گل رقصان در باد ای کاش...
	آسمان ::: یکشنبه 18/1/87::: ساعت 12:21 عصر نگاری بر دل: نگاشته

	عشق
	و شراره‏ی چشمانت چون آتشی برهنه سکوتِ خاموش جانم را به سخره گرفته است و لبانت چونان گمراهم ساخت که ذهن شعبده‏ی بودن را به فراموشی سپرده است
	آسمان ::: سه شنبه 21/12/86::: ساعت 2:49 صبح نگاری بر دل: نگاشته

	آدمکها
	نقدی بر سیاست‏مداران ایران در قبال آمریکا. مطلب را در آدمکها مطالعه کنید. حضرت علی(ع) می فرماید: «من عاشق زندگی ام و بیزار از دنیا!» از ایشان پرسیدند: مگر بین زندگی و دنیا چه فرقی است؟ فرمود: «دنیا حرکت بر بستر خور و خواب و خشم و شهوت است و زندگی ، نگریستن در چشم کودک یتیمی است که از پس پرده ی شوق تو را می نگرد» زندگی را به تمامی زندگی کن،در دنیا زندگی کن بی آنکه جزئی از آن باشی. همچون نیلوفری باش در آب، زندگی در آب بدون تماس با آب! زندگی به موسیقی نزدیکتر است تا به ریاضیات...ریاضیات وابسته به ذهن اند، و زندگی در ضربان قلبت ابراز وجود می کند!نمی توانیم گذشته را تغییر بدهیم، تنها باید خاطرات شیرین را به یاد سپاریم و لغزش های گذشته را توشه ی راه خردسازیم ، نمی توانیم آینده را پیش بینی کنیم ، تنها باید امیدوار باشیم و خواهان هر آنچه که نکوست ، و باور کنیم که چنین خواهد شد.اگر بتوانیم از شکستن یک دل جلوگیری کنیم ، زندگیمان بیهوده نخواهد بود... اگر بتوانیم یک زندگی را از درد تهی و یارنجی را فرو نشانیم ، اگر بتوانیم پرنده ی مجروحی را کمک کنیم تا دوباره به لانه بازگردد ، زندگیمان بیهوده نخواهدبود. زندگی یک سفر است ، و تو آن مسافری باش که در هر گامش ،ترنم خوش لحظه ها جاریست ... با دم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده ، زندگی را مگذار که از لابلای انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر رود.رویاهایت را فرو مگذار که بی آنان زندگانی را امیدی نیست و بی امید ، زندگانی را آهنگی نیست. زندگی سخت ساده است! خطر کن ، وارد بازی شو ، چه چیزی از دست می دهی؟ با دستهای تهی آمده ایم و با دستهای تهی خواهیم رفت، نه! چیزی نیست که از دست بدهیم، پس هر لحظه را به گونه ای زندگی کن که گویی واپسین لحظه است ، و کسی چه میداند؟ شاید آخرین لحظه باشد... از نوشتارهای رزین
	آسمان ::: دوشنبه 6/12/86::: ساعت 3:43 عصر نگاری بر دل: نگاشته

	سرپناه
	در زمستانی که حتی باد به‏دنبال سرپناه می‏گردد تن عریان خاطراتم را با نگاه عاشقت گرم کن مرا سرپناه باش سردی لحظه‏های تاریک و نم‏دار شبانه‏ام در انتظار طلوع لبخند توست
	آسمان ::: چهارشنبه 1/12/86::: ساعت 9:55 عصر نگاری بر دل: نگاشته

	مرگ پاییزی
	چه بی کلام می ریزند بر روی شانه های زمین برگ ها و من چه بی صدا جان می دهم به خاک آسوده می گذرد رهگذری چه آسان می‏افتد برگی از شاخی در زیرِ پایِ رهگذری ساده
	آسمان ::: جمعه 18/8/86::: ساعت 11:7 عصر نگاری بر دل: نگاشته

	تکه شعر
	امشب چه خندان می‏گرید ماه چه غمگین می‏خندد من و تنهایی همسفر بادیم زمین بر زیر پایم چه سخت آسمان در دستانم چه آسان لغزش سنگ‏ها با من سخن می‏گویند دختر باکره‏ی روییده بر لب برکه چه عطری دارد مست می‏کند هست می‏کند راستی عطر کوه عطر آتش عطر آب عطر خاک را خوانده‏اید! کوه‏ها چه آرام می رقصند آتش چه خندان می‏میرد آب چه آهسته می‏خواند خاک چه زیبا می‏روید من و باد هم‏سفریم همراهیم هم‏نواییم تا دم مرگ * دختر باکره اشاره به پونه دارد - تعبیر زیبای مرد طریقتم - ، گویی می‏دانست به چه می‏اندیشم ؛ پس با من همنوا شد. دوستان عزیز 29شهریور تولد 3سالگی وبلاگ گروهی آدمک‏هاست با حضور خود توان و نیرویی باشید برای دوست و برادرم ، علی عزیز و همراهانش... آدمک‏ها نقطه‏ی آغازی است برای اندیشیدن ، او تنها و کامل نیست ؛ بلکه شما جزیی متصل به آنید ، شما نیز همان آدمک هستید ، سایه‏ای و فانوسی ، لحظه لحظه در نو شدن ، نو بودن... نمی‏دانم فقط می‏دانم که کلام را پایانی نیست.... تولد آدمک‏ها بهانه‏ای شد برای بازگشتنم در جمع آنان که می‏اندیشند ، نقطه‏ای هستم در دریای بی‏کران ، باز آمدم تا جامعه بر آب زنم و نقش دریا گیرم. پذیرایم باشید!!!
	آسمان ::: چهارشنبه 28/6/86::: ساعت 9:4 عصر نگاری بر دل: نگاشته

	کجا میری؟
	ساعت 3 بعدازظهر است ، هوا خیلی گرم است ، از تاکسی هم خبری نیست. چند قدمی نرفته بودم که سمندی جلوی پام ایستاد ، منم به هوای اینکه آدرسی می‏خواهد کمی نزدیکتر رفتم. راننده پیرمردی با یک کلاه قدیمی بود ، پرسید کجا میری؟ سجاد ، بشین. کمی جلوتر هم یک زوج جوان را سوار کرد. مرد کمی بعد پیاده شد ، پرسید خانم آخر سجاد پیاده می‏شن چقدر تقدیم کنم؟ قبل از آنکه راننده چیزی بگوید خانم گفت من حساب می‏کنم ، شما بروید و پسر رفت... پرسیدیم آزادشهر هم می‏روید؟ راننده گفت مسیرم شاندیز است... تا پل استقلال همراهش بودیم ، تشکری کرده پیاده شدیم. چند صلوات و چند دعا شد کرایه آن مرد. دیدیم به سمت آزادشهر رفت اما ما همراهش نبودیم. تاکسی دیگری سوار شدیم و دقیقه‏ای بعد پیاده. تا مقصد راهی نبود ، تاکسی دیگری سوار شدم و در هنگام پیاده شدن کرایه نگرفت ، اینهم رایگان بود. نیم ساعتی زود رسیدم ، به کافی‏نت داخل کوچه رفتم تا چند کلام از مرد آنسوی مرزها بشنوم تا بر دردهایم تسکینی باشد. ساعت قراری را یادآور می‏شد ، هنگام کار بود. با کسی قرار داشتم ، با او تماس گرفتم ، فهمیدم اشتباه رفتم. من در مسیر با پیرمرد همراه نشدم ، او مرا به مقصد می‏رساند و من رفیقی نیمه راه بودمش... گاه مقصدهایی وجود دارند که توهمی بیش نیستند و ما زمان را برای رسیدنشان خرج می‏کنیم ، گاه می‏رسیم و گاه در نیمه راه باز می‏مانیم. اما جز حسرت و آه نتیجه‏ای در بر ندارد. هدف جایی دیگر بوده و ما سر از ناکجا آبادی درآورده‏ایم که پایانش آهی جانسوز است و تاسفی جانفرسا. بیاییم مقصد را درست انتخاب کنیم ، تا آنچه بایسته‏ است بدست آوریم. همچنین وبلاگ آدمکها با عنوان مقام ایرانی بروز شد.
	آسمان ::: سه شنبه 16/5/86::: ساعت 7:0 عصر نگاری بر دل: نگاشته

1 2 >