سایه‏ی حق چو افتد روی کسی   ----   پر گشاید رود سوی دیگری
نمی‏دانم پدر بخوانمت یا باید برادر گویمت، دوست می‏خوانمت که هیچ کم نمی‏گذاشتی در رفقاقت.
                                                                       قویدل باشید.

نفر بعدی چه کسی است؟! شاید من، شاید....

صبح که از ترس نوشتم قرار نبود این‏گونه شود.... بقول علی رشوند عزیز: نیازمودن‏ها همواره ترس‏آور است و ناشناخته‏ها ترس‏آورتر... و ترسناک‏ترین پدیده مرگ، چون پنهان‏ترین زاویه‏ی زیستن است؛ پرده‏ای بنام بودن و نبودن.
صبح عزیزیانی از میان‏مان رفتند و من همچنان در ابهام ندانستن که آن مرکب مرگ چگونه دشت قزوین را سرخ رنگ کرد!
محسن عزیز همیشه دوست داشتم و تو مرا. امیر عزیز پدر و مادرت را دوست داشتم، تو نیز می‏دانستی. قطرات اشک کلمات را مات کرده و من بی‏اختیار بر این کلید‏های پریشان خود را افشا می‏کنم؛ سخت و چه سخت... ای کاش می‏دانستم تا از این ترس رخنه کرده در وجودم بکاهم؛ ای کاش می‏توانستم در این گرمای تابستان سرمای تنم را تعادل بخشم...
و چه سخت است رفتن مردی که یک‏سال می‏خواستی به دیدنش روی اما شرم و خجلت مانع از آن می‏شد، ای کاش می‏رفتم. وای خدای من

چگونه دلت آمد مرا مدیون تنها بگذاری و ترکم کنی، چطور توانستی به سامان رسیدنم را نبینی و بروی... هنوز رفتنت را باور ندارم.

هنگامی که در پی مطلبی برای بیان می‏گشتم، ده‏ها مطلب ناخوادآگاه بر من هجوم می‏بردند اما امان از ترس!!!

براستی ترس چیست؟ ترس یک کنش درونی است که محیط خارج را آشفته می‏سازد یا یک عامل بیرونی که سیستم عصبی بدن را مورد شکنجه قرار می‏دهد...
هر چه که می‏خواهد باشد، همین قدر فهمیدم که قوی‏تر و شجاع‏تر از منِ ترسوست؛ مانع از تفکر کردن و نوشتن و بیان عقیده‏ها می‏گردد. زبان را قفل و قلم را می‏شکند، دیوارها را زندان و هدف را تیره می‏سازد. آنقدر عمیق است که چاهی می‏گردد و آنقدر وسیع که بیابان را می‏فهمی، حس می‏کنی و درک. معنای تنها شدن و غریب بودن در چاهی عمیق در بیابانی وسیع... آنقدر هست که فریاد را خفه می‏کنی، آرزوهایت را می‏کشی و سپس روح خویش را و در انتها خسته و نومید خود را در بستر مرگ ملامت می‏کنی...

در اسطوره‏ها آمده بود: صلیب شیطان را از آدمی دور می‏کند و سحر خون‏آشامان را آشکار و باطل می‏سازد. ولی مرا نبود باور آن...
اما امروز به چشم خویش دیدم که فریاد الله‏اکبر چگونه سوزاند خون‏خورانِ نشئه را و چهره‏ی کریه‏شان را آشکار ساخت.
به امید فردایی آزاد و آباد؛ در صلح و صفا

کلام روز: پذیرش عقاید مخالف و شنیدن سخن و کلام آنان شما را رشد می‏دهد و به تکامل آدمی نزدیک‏تر می‏سازد. لیکن شکست حرمت‏ها از شما می‏کاهد و با نیستی پیوندتان می‏دهد.

سال‏روز ولادت فاطمه دخت پیامبر، همسر علی، مادر حسن، حسین و زینب بر تمامی مسلمین مبارک‏باد.
بر تمامی مادران و دختران این سرزمین تهنیت باد.

چه هماهنگ و هم‏آوا شده‏ایم با فاطمه، آن‏روز که میراث پدریش را به ناحق ستاندند و بیت‏المال خواندندش... امروز نیز رای ما را سوزاندند و رسالت امامت خوانند. به حیلتی و نقشه‏ای کثیف، حرمتِ انسانیت‏مان را پاس نداشتند و آتش خشم و کینه بر روی‏مان گشودند.

مادر حیاط باغی دوست دارد و پدر حیات باقی

یادشان گرامی و راهشان روشن باد.
شب هنگام وقت خواب است تا همه چیز سکون یابد. می‏گویند شیاطین سیاهِ سیاه‏پوش پرسه می‏زنند در شهر خوب فرشته‏ها تا خورش جسمی یابند از جانِ مه‏روئی خفته و ناز... داستان عجیبی است اما حقیقتش را تاریخ ضبط کرده و نمایش داد. داستانی که هر چندگاه تکرار می‏شود.
خسته از بازی کارگردان‏های بی‏هنر شهر، آرزده و دل شکسته اما به امید پرواز به آشیانه بازآمده بودیم. خواب بودیم که ناگاه زمین لرزید، آسمان غرید، همه جا به‏هم ریخت، همه چیز واژگون شد. باور کردنش سخت بود اما شیاطین سیاه پوش در میان ما بودند، با ما نه، علیه ما آماده بودند. تیغ و چماق و زنجیر به‏دست و ما مردانی نیمه برهنه در بستر تنهایی و آرامش... ما را کلامی بود که آنها معنایش نمی‏دانستند و آنها را ضرباتی سخت دندان شکن! در پاسخ. ما را سخنِ آدمی بود و آنها فقط زبان عرعر می‏فهمیدند.
خون پاک ریخته‏مان بر خاک نشئه خون‏خوارانِ انسان‏نما را دو صد چندان می‏کرد و بر شجاعت تو خالی‏شان می‏افزود و خنده‏های کفتارگونه‏شان جواب فریادهای آزادگی شد.
براستی اگر ما را نیز سلاحی بود، به آن دست می‏بردیم تا از حریم مقدس‏مان دفاع کنیم؟ فکر کنم ما حرمت آدمیت را چون هابیل حفظ خواهیم داشت تا دست‏ و جان‏مان آلوده و آغشته به خونِ برادر قابیل نداشته‏باشیم تا بر لطف و رحمت پروردگار امیدوار پاینده مانیم.

پی‏نوشت: امروز ایرانسل به حرمت شهدای 18تیر تمامی خطوطش را قطع کرد و اژراتور اول نیز سرویس پیامکش را... خودتان محاسبه کنید مخابرات ایران به خاطر ما از چه مبلغی گذشت!!!!