شب کریسمس بود و هوا، سرد و برفی . پسرک ، در حالی ‌که پاهای برهنه ‌اش را روی برف جابه‌جا می ‌کرد تا شاید سرمای برف‌های کف پیاده ‌رو کمتر آزارش بدهد ، صورتش را چسبانده بود به شیشه سرد فروشگاه و به داخل نگاه می‌کرد . در نگاهش چیزی موج می‌زد، انگاری که با نگاهش ، نداشته‌هایش را از خدا طلب می‌کرد ، انگاری با چشم‌هایش آرزو می‌کرد.خانمی که قصد ورود به فروشگاه را داشت ، کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که محو تماشا بود انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه چند دقیقه بعد، در حالی‌ که یک جفت کفش در دستانش بود بیرون آمد و صدا زد: آهای، آقا پسر! پسرک برگشت و به سمت خانم رفت. چشمانش برق می‌زد وقتی آن خانم ، کفش‌ها را به ‌او داد . پسرک با چشم‌های خوشحالش و با صدای لرزان پرسید: شما خدا هستید؟ آن خانم پاسخ داد:نه پسرم ، من تنها یکی از بندگان خدا هستم ! پسرک گفت : بله ، می‌دانستم که با خدا نسبتی دارید!

چه آسان می‏شود خدایی شد، ولی هزار افسوس که ما از غافلانیم

سلام به همه‏ی دوستان عزیز
استادی می‏گفت برای چشیدن معنای آرامش باید آن‏را از میان رنج‏ها و سختی‏ها به‏دست آورد و چشید... تنها راه مقابله با سختی‏ها عبور از میان آن‏هاست نه فرار و دور زدن آن.

پادشاهی جایزه بزرگی برای هنرمندی گذاشت که بتواند به بهترین شکل ، آرامش را تصویر کند.
نقاشان بسیاری آثار خود را به قصر فرستادند.
آن تابلو ها ، تصاویری بودند از جنگل به هنگام غروب ،رودهای آرام ، کودکانی که در خاک می‏دویدند ،رنگین کمان در آسمان ، و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ.
پادشاه تمام تابلو ها را بررسی کرد ، اما سرانجام فقط دو اثررا انتخاب کرد. اولی ، تصویر دریاچهء آرامی بود که کوههای عظیم و آسمان آبی را در خود منعکس کرده بود. در جای جایش می شد ابرهای کوچک و سفید را دید ،و اگر دقیق نگاه می کردند ، در گوشه چپ دریاچه ،خانه کوچکی قرار داشت ، پنجره اش باز بود ، دود از دودکش آن بر می خواست ، که نشان می داد شام گرم و نرمی آماده است.
تصویر دوم هم کوهها را نمایش می داد. اما کوهها ناهموار بود ، قله ها تیز و دندانه ای بود. آسمان بالای کوهها بطور بیرحمانه ای تاریک بود ،و ابرها آبستن آذرخش ، تگرگ و باران سیل آسا بود. این تابلو هیچ با تابلو های دیگری که برای مسابقه فرستاده بودند ،هماهنگی نداشت. اما وقتی آدم با دقت به تابلو نگاه می کرد ، در بریدگی صخره ای شوم ،جوجه پرنده ای را می دید . آنجا ، در میان غرش وحشیانه طوفان ، جوجه گنجشکی ، آرام نشسته بود.
پادشاه درباریان را جمع کرد و اعلام کرد که برنده جایزه بهترین تصویر آرامش ، تابلو دوم است.
بعد توضیح داد :
" آرامش آن چیزی نیست که در مکانی بی سر و صدا ،بی مشکل ،بی کار سخت یافت می شود ،چیزی است که می گذارد در میان شرایط سخت ،آرامش در قلب ما حفظ شود.این تنها معنای حقیقی آرامش است."

سالهاست به بهانه حمایت از صنعت خودروسازی نظام حاکم از ورود اتومبیل‏های روز جلوگیری کرده یا با گذاشتن تعرفه‏های گمرگی مانعی فولادین در این میان بوده ‏است.
یک سوال: تا کی ملت باید چنین حاتم‏بخشی‏هایی داشته باشد؟ تا کی باید بهایی چند برابر بپردازد و از ماشینی بی‏هیچ استانداردی استفاده کند؟! تا کی دولت باید سوبسیت چند میلیاردی برای بنزین بپردازد تا شرکت‏هایی چون ایران خودرو و سایپا درآمدهای هنگفت بدست آورند؟!
درآمدی که مردم و دولت مجبور به پرداخت آن بوده‏اند! و حال بیش از دودهه از برقراری آرامش نسبی در ایران ، تنها و تنها یه نمونه را می‏توان نام برد که مثلاً صنعت خودرو سازی را مستقل از جهان کفر و استکبار کرده است ... آیا در دنیای پرشتاب امروز که متولیان این صنعت دست از تولید انبوه برداشته‏اند ، شایسته است پرداخت چنین هزینه‏های میلیارد دلاری! حال که خودروهای مدرن ، زیر ده‏هزار دلار به بازار عرضه می‏شوند به‏جاست ما از صنعتی پوچ حمایت کنیم؟!
به نظر شما رقابت نمی‏تواند نیروی محرکه‏ای برای این قبیل شرکت‏ها باشد؟!
نمونه دیگر صنعت مخابرات ، همراه اول ... تلفن‏های همراه حدود یک‏دهه است که به‏صورت فراگیر در دسترس عموم می‏باشد ... روزهای اول را به‏یاد آورید ، گوشی‏ها و خط‏های چند میلیون‏تومنی!!! از راه اندازی و بهره‏برداری اپراتور دوم (ایرانسل) مدت زمان زیادی نمی‏گذرد -با تمام سنگ‏افکنی‏های مخابرات- ... خودتان مقایسه کنید از تنوع خدمات گرفته تا قیمت؟!!!
تا کی باید خود را بسته نگه داریم و فقط شرکت‏های خود را تبدیل به غول‏های توخالی سازیم که توان رقابت با هیچ شرکت بین‏اللملی را نداشته باشند!؟ آیا وقت آن نرسیده که مسیر حمایت خود را عوض کنیم؟ دوستان جدید بیابیم؟ دشمنان و بدخواهانمان را بازنگری کنیم؟ زبان نقادان را نبریده و لبِ گویندگان را ندوزیم؟ کمی گوش فرا دهیم و دل دریایی کنیم؟!
شاید چرخشی که هند را منجی بود ، در ما به تکامل برسد و بالغ شود؟ صنعت انفورماتیک نگاه دولت را می‏طلبد ... پرورش گل ، دامداری مکانیزه ، کشاورزی علمی دست گرم دولت را می‏طلبد!!!
اما امان از خواب بزرگان ، چه آسوده و آرام در خوابند ... گویی ما نیستیم ، مهم نیستیم

عزیزی گفت این عکس‏ها چیست؟ حالت خوبه؟! در چه هوایی؟! گفتمش نمی‏دانم!!! -خُب نمی‏دانم! جرم که نکرده‏ام....-

عکس زیر شاید:
فرشته‏ای بوده از دختران خدا ؛ عاشق بر پسری زمینی یا مَلکی که می‏جوید آدمیت را با هزار سال عبادت. هر چه بوده و باشد اکنون در هیات انسانی در حال هبوط است شاید حوایِ آدم بوده و ما نمی‏شناسیمش! از خاطرمان جسته و نمی‏جوییمش! این مادر از یاد رفته. نمی‏دانم....
بر بالهای آسمانی خویش چشم بسته و رهایشان ساخته با دستانی از نوع بشر و از جنس خاک ، از پرواز دست شسته تا بر ارض قدم زند ، با دو پای کوتاه و سرعتی کم .... چرا!!!!!؟ نمی‏دانم

آیا ما نیز قدر داشته‏هایی چنین با ارزش را می‏دانیم!

وبلاگی جهت دانلود
فایل‏های صوتی ، تصویری ، عکس ، مقاله و نرم‏افزارهای روز همراه با کرک. 

آمیزش اضداد ، پالوده‏ی ابیات ، آشکارِ پنهان

آمیخته‏ی عشق است و جوش
یا عطشِ جفتِ در آغوش
ساخته‏ی خاک است و آبِ زلال
یا گوشت و خون و آبِ جسد‏ها

نفس است و در دستانِ خواست‏ها
یا روح است و در ملکوت خدا

چه بی کلام می ریزند
بر روی شانه های زمین
                     برگ ها

و من چه بی صدا جان می دهم به خاک 
                   آسوده می گذرد رهگذری
چه آسان می‏افتد برگی از شاخی در زیرِ پایِ رهگذری ساده

و من چه راحت
                    آغوش گشودم برای تو
                          و پرهای پروازم را
در خیالی شیرین
     عاشقانه در برم گرفتی
و من چه آسان تسلیم تو خواهم شد
                در آغوشت آرامیدم ، صدایم بزن
                  بنامی که می‏دانی
                                و می‏شناسی
و من آرام‏تر از همیشه
            در خوابی شیرین خواهم رفت
     یا شیرینی به خواب من خواهد آمد
           در هیاهوی مستی خویش
    به دنبال گمشده‏ای آشنا گشتن
                      و آشنایی گمشده
در همهمه‏ی مردان بی‏باک
                  و زنان دریده
 آوازی و نوایی
                مرا می‏خواند
بگذار گوش جان سپارم به آوای دوست

نمی‏دانمش و درنمی‏یابمش... آخر تو را چگونه بخوانم!!!
حضورت در همه جا سایه می‏افکند گویی خواستار چرخش دهری و نشانی از جبر روزگار ... بر بلندای آسمان یا بر قعر دریا ؛ هر آنچه هست و هر آنکه هست چشیده زخم شمیشیر تو را ، آخر باوفا چگونه باید کرد تحمل این درد را!؟
ای مرگ!
ای حقیقت آشکارِ فراموش شده ، در کنار ما ایستاده‏ای اما چشمانمان ، گوشهایمان از دیدن و شنیدنت عاجز... تو را باور داریم اما نه برای خویش
انسانها و جانوران و گیاهان جان می‏یابند و جان می‏سپارند ، می‏ایند و می‏روند ، نقشی برداشته و می‏بازند...
چه خوب در این حضور بس کوتاه زیبا ببازیم... عاشقانه ، عارفانه

وبلاگ آدمکها منتخب شد ، چیزی که بس بعید می‏نمود ، حضور شما باعث جان یافتن قلم دوستان می‏شود.

شاید این پست را توجیه نوشته‏ی هوس باشد ، اما خود دوست دارم بگویم بازخوانیِ هوس... گاه یک نگاشته دارای بُعدی پنهان است که در پشت هزاران پرده معنایی دیگر می‏جوید. برای بازکردن آن کلمات کلیدی را از نو معنا می‏کنم و بعد نگاهی اجمالی بر متن.
جمعه --> روز استراحت و تامل ؛ همه جا تعطیل --> سکوت و آرامش.
میانه راه --> مواجهه با درکی جدید.
دخترک 14 ساله --> نماد زیبایی ، گذر کرده از کودکی ، تکمیل کننده‏ی جسم و روح پسرکی طالب
آراسته--> جلب نظر کردن ... آنکس که چشم می‏گشاید تا حقیقت را دریابد ، در واقع با او رو در رو می‏شود تا دریابدش.
شتابان و آهسته رفتن --> آنگاه که مقصد مشخص است می‏شود شتاب گرفت و سرعت ، اما برای مقصدی نامعلوم باید آهسته رفت و هوشیار بود.
حاج یونس --> اشاره به کسی که چند گامی فراتر را می‏بیند.
ذهن هوسباز --> ذهنی که از دانستن می‏گریزد.
آینه --> آشکار دیده شدن ، نمایانگر زشتی‏ها و زیبایی‏ها ، نمایشگر واقعیت واقع.
حال من و کشمکش دو جسم نیمه عریان --> من نماد ناظر است ، بیننده‏ی نیمی از حقیقت و واقعیت. کسی که می‏تواند درکی از محیط داشته باشد و آنرا بخواند.
خسته به کناری خزیده --> درک نادانسته‏ای که بر آدمی مسلط شده و او باید آنرا بخواند و بداند که به تمامیت آنرا نخوانده ، آدمی را خسته می‏سازد. در دانستنی آمیخته در ندانسته‏ها.
آرام گریست --> بر خود می‏گریم زیرا از درک ندانسته‏ای کوچک عاجزم و بیانش نیز.

جمعه است و هنگام آن که خلوتی سازم ، در گوشه‏ای یا کنجی. اما برای درک معنای اندیشه باید ذهن را آبستن دانشی تازه سازم ، باید نیمه‏ی پنهان و خاموشم را روشن سازم. روانی مردانه که در جدال با سنت‏های گذشته دست به دامان روح مادری و زنانه خویش گشته ... ساعتی آرام گیرم تا روانی دیگر در کالبدم نقش بندد ، در ظرفم در‏آید ، باز ذهن هوسباز مانعی و سدی می‏گردد تا پیوند را بر هم زند و نقش را درهم آویزد...
جدالی سخت ، واقع شده‏ای آشکار یا پنهان شده‏ای سیال؟!
حال می‏شود هم کلیت‏ها را خواند و هم جزییات را دید -شاید معنای انسان کامل همین باشد- -شاید انسان را آدمی نام دهیم آنگاه با جفت دیگر خویش یگانه می‏گردد- و امان از آیینه که هر آنچه هست می‏نمایاند ، گاه آن چیزهایی که درست می‏انگاریم را خطوطی نامفهوم نشان دهد تا بر اصلاحش بر‏آییم.
حال خسته به از درکی تازه بر خود می‏گریم که چون قطره‏ای در ظرفِ کوچکم می‏ریزد لبریز گشته و تاب خوانشی دیگر ندارد. خواندنی را از گفتنش قاصر وز نوشتنش عاجز